(Kurt Tucholsky)

De Minsch hett twee Been und twee Övertügungen: een wenn em dat gut geit, und een wenn em dat schlecht geit. De letzte nennt sik Religion. De Minsch is een Wirbeltier und hett een unstarvliche Seel, as ok een Heimat, dormit he ni unklook ward. De Minsch ward op ganz normale Ort herstellt, doch denken deit he dat dat ni normal is, und so snakt he ni gern dorvun. He ward mookt, aver froogt hett em nümms dornoh, wat he ok mookt warn wull. De Minsch is unbannig nützlich, wiel dat he dorto deent, dörch denn Dood vun de Soldaten de Petroliumaktien heuger to drieben. Und dörch denn Dood vun de Baarglüüd ward ded Profit vun de Grubenherren grötter, as ok de vun Kunst, Kultur und Wissenschaft. De Minsch hett neben denn Spooß an de Fortfplanzung, Eeten und Drinken, noch twee Vergnögen mehr: Larm to mooken, und ni totohör'n. Kannst meen de Minsch is dorto boren worn ni totoh"rn. Und wenn he klook is, denn mookt he dat ok richtig so, denn wat vernünftiges bekummt he meist doch ni to hör'n. Kann je nu mol angoohn dat de Minsch doch tohört, denn aver am leevsten wat söötes, een Verspreeken, Loov und Anerkennung. Bi dat Sööte is dat goor beter een beten deeper in denn Zuckerputt to griepen. De Minsch gönnt sien Ort nix, weswegen he sik Gesetze utdacht hett. Ganz so as: Watt ik nich dörv, dat dörv de annere ok nich. Wenn di op een Minschen verlooten wullt, denn is dat beter du setzt di op em, so kannst du seeker ween dat he ni darvun löppt. Manch een verlött sik uk op denn Charakter.

De Minsch verfallt in twee Deele: de eenen de ni denken wööt, de Mannslüüd, und de annern de ni denken köönt, de Frunslüüd. Beide tohoop hebbt se dat, wo Geföhl to seggt ward. Dat bekummst am besten dordör to seen, "das man gewisse Nervenpunke des Organismus in Funktion setzt. In diesen Fällen sondern manche Menschen Lyrik ab". De Minsch fritt Planten und Fleesch, op Nordpolfohhrten fritt he ok mol een vun sien eegene Ort, aver dat ward dörch denn Faschismus wedder utgleeken. De Minsch is een politisches Wesen, am leevsten verbringt he sien Leven in eenen Hupen vun sien eegene Ort. Jede Hupen schimp op denn anneren Hupen, wiel dat he de annere is, uk schimp he op denn eegenen Hupen , wiel dat he de eegene is. Dat letzte nöhmt sik Patriotismus.

Jede Minsch hett een Leber, een Milz, een Lung und een Fohn, all veer Organe sind levenswichtig. Dat schall Minschen geben de keen Leber, keen Milz und nur een halve Lung hebbt, aver Minschen ohne Fohn giv dat nich. So'n beten Fortpflanzungstätigkeit fangt de Minsch gern an, und dorto hett he verscheedene Methoden: denn Stierkampf, dat Verbreken, denn Sport und dat Gerichtswesen.Minschen de tosomen hoolt giv dat nich. Dat giv blots wöke de herrscht, und wöke de beherrscht ward. Dat giv keen de sik sülms beherrscht, wiel dat de oponierende Knecht jümmers grötter is as de regierungssüchtige Herr. Jede Minsch is sik sülms ünnerlegen.

Markt de Minsch dat he achtern ni mehr hoch kummt, ward he opmol fromm und klook, he verzicht denn op denn suren Wien vun de Welt. Dat nennt sik denn innere Inkehr. Sünd de Minschen ünnerscheedli oolt, hoolt se sik för een annere Ort. De Oolen hebbt vergeeten dat se mol jung west sünd oder se vergeet dat se Oolt sünd, und de Jungen begriebt nich dat se ok mol oolt ward, wenn se oolt ward. De Minsch mach ni gern dotblieven, he weet je nich wat denn kummt. Bilt he sik in dat to weeten, denn much he ok nich dotblieven, wiel des he dat oole noch een beten mitmooken much. Een beten heet hier: eewig.