Toerst eenmol, dat hannelt sik in disse lütt Geschichte um mien Grootmoder. Hier bi uns seggt man je wull Oma dorto. Oma leevt nu ni mehr, und se liggt al een ganze Wiel op'n Karkhoff.

Ja, Oma, se hal dat mit de Technik, mit denn "niemodschen Krom", as se dat nöhmt. Op dat de Huulbössen weeer, de Elektische, - se meent denn Elektro-Herd -, de Kiekkastn oder de Waschmaschien. To Anfang däh se sik jümmers schwoor dormit. Und vun mien Opa kunn se keen Hölp verlangen, de wull vun Technik nix weeten. He hal mit den Fernseher und sien elektrischen Stoppelschnieder genoch to doon.

As Opa nu op Rente keem, dor sünd de beiden vun Niefellerkoog no Diekhusen umtrocken. Und dor kreegen se nun uk endli so'n Rentnertelefon. Dat is een ganz normales Telefon, aver de Renteners bruukt dor nich gar so veel för betoolen. Opa wull vun Anfang an nix mit dat Ding to doon hem, und so bleev dat wedder an Oma hangen. Wer uk ni so schwor för Oma, telefoniert hal se fröher schon, und so gung dat eegendli ganz gut aff.

Nun, een Dag's reep Oma bi mien Süster Renate an, um wat wegen een Katalog-bestellung to froogen. Dat heet, se wull dat, aver erstens kummt dat anners, und tweetens -- , na ja. Renate, de een guden Dag tofoten kregen hal, wull sik een Spoß moken, und meld sik mit:"Hier ist keiner zu Hause, und ich geh auch gleich weg". Aver dat Telefon bi mien Süster geev keen Ton mehr vun sik. Weer alles still, nur noch een Brummen to hör'n. Duer ni lang, klingelt dat Telefon wedder. Renate nehm denn Höhrer op, und säh ordi "Hier Beyer" und tööv de Antwort aff. "Ja hier ist Oma. Deern, wat hest du blot's för'n Kreinschiet vör mit mi oole Fruu".