Aver vun denn Hohn wull ik eegendli nix vertell'n, mehr vun so'n lütt swatte Hehn. De hal mitkreegen, dat wenn wi Kinner er reepen, se vun uns een extra Ratschion Fudder kreeg. Höhner möög dat nu ni hem, wenn een er anfooten deit, aver disse Hehn weer bald so tamm, dat wi eer striekeln kunnen. Dat duer uk ni lang, dor hal se denn uk een Nohm weg. "Hedwig" nöhmt wi se. Dat weer egeol wo wi weern, reep eener "Hedwig", denn keem se anflitzt.

Een guden Dag's, wi weerrn weder mit de Höhner togang, dor keem uns Modder to uns und vertell uns dat unsere Oma ut Essen to Besök keem. Oma wull een Week Urlaub mooken, und wi schullen uns bannig anständig benehmen und so. Op jeden Fall schull'n wi de Hehn ni bi Nohm nennen, säh Modder. Wat dat wull wedder schall, dachen wi bi uns, aver Befehl is Befehl. Denn muss dat eben so gohn.

Oma keem, wi mooken genauso veel dumm Tüch as sonst uk, und de Hehn leeten wi tofreeden. De poor Dag wulln wi dat uthool'n. Dat Maleur passeer denn doch. Wi haln rutkreegen, dat uns Oma mit Vörnohm Hedwig heeten däh, und Maren Süster hal nu nix beteres to doon, as noh Oma to rennen und eer to vertellen, dat de Hehn uk Hedwig heeten däh. Oma wuss ni wat se seggen schull, de Vergliek mit een oole Kluck keem eer wull in Kopp, denn se kreeg roode Ohrn, und se wuss uk ni so rech wat se seggen schull. Voder keem denn dortwischen und hett erstmol opkloort, dat wi Kinner dat bi to denn Dag ni wuss hebbt, wi se mit Vörnohm heeten däh, und dat dat mit de Hehn man een Tofall weer. Na, Oma kreeg sik wedder in, und de Rest vun Urlaub gung denn uk glückli vörbi.