Hans Groth, de Buer, steiht vör sien Dör,
und kickt röber noh sien Land.
Dor seeg he dor twee Kerls rumlopen
un dach: Dat's allerhand!

Nu komt se uck bi mi to meten,
so fangt dat ümmer an.
Denn fangt se an to buen hier,
un mok mien Land toschann.

Denn gung he nah mol de Kerls hin,
de wern an't Nivelliern
un wull vun't Land ehr rünnerjog'n.
Blangenan dar grosen Tiern.

„Wat wüllt Ji hier? Verlot mien Land!“
Gröhlt Hans den eenen to.
De höllt een witte Kort em hin
un sech: „Lot uns in Roh!

Ick bün Vermeßtechniker
vun dat Katasteramt
un disse Kort giff mi dat Rech,
dat ick hier meten kann.“

Hier kumms ni gegenan, denk Hans,
hier gef ick lewer noh!
Un langsam geiht he noh sien Huus
un mokt dat Heck ni to.

Nu is he bi de Achterdör,
do hört he dor wat ropen.
De Technikus de kummt dor an.
he kunn ni düller lopen!

und achter em dor keem een Bull
vun öber dusend Pund
un de Katastermann de schree:
„Buer, hol doch gau Dien Hund!“

Hans-Buer de sech: „Wat stellst di an
und schrichst hier: „Hölp' un 'Mord! ;
Du bruukst ni bang ween för den Bullen,-
wies em doch gau dien Kort!“

Startseite                 Zurück